Kategori: Özgün Yazılar

Daha önce bahsettiğim sevgili ilkokul ve ortaokulda ki matematik öğretmenim hayatıma inanılmaz güzel değerleri katarlarken onları benden almaya çalışan öğretmenlerim olmadı mı sanıyorsunuz? Oldu tabi ki…

İlkokul öğretmenim Meliha Şahin ve Ortaokul matematik öğretmenim Uğur Sağlam benim hayatıma yön veren iki harika öğretmendi. Ama ne yazık ki her öğretmen için aynı güzel anıları saklamıyoruz içimizde.  Bize üzücü şeyleri yaşatıp o dersten nefret etmemizi sağlayan hatta ileri yıllardaki hayatımızı negatif etkileyen öğretmenlerde oluyor. Benimde ne yazık ki öyle bir öğretmenim oldu. Ne adını hatırlıyorum ne de yüzünü keşke bende bıraktığı o derin yarayı da hatırlamasaydım.

Ortaokuldayım. Bahsettim ders başlıktan anlayacağınız gibi, Türkçe. O derse girdiğinde çıt çıkmazdı sınıfta. Öylesi agresifti ki. Kitabın sayfalarını çevirirken bile ses çıkartmaya korkardım. Gürültü olur da avaz avaz bağırır diye. Her Türkçe dersi geldiğinde onun tavır ve davranışları yüzünden dakikaları sayardım zil çalsa da çıksak diye. Ama yine de ödevlerini düzgün yapardım, verdiği kitapları bir çırpıda okurdum, durmadan kompozisyonlar yazardım ta ki ….

Günlerden bir gün, Türkçe dersi başladı. Öğretmen tahtaya bir şeyler yazıyordu biz deftere geçiriyorduk. Sıralarda üç kişi oturuyorduk. Orta oturan arkadaşım nasıl olduysa kalemini yere düşürdü. Ve bir yanda ki sıra arkadaşımıza ‘Kalemimi verir misin’ dedi. İşte orada film koptu!

Öğretmen elindeki tebeşiri bıraktı. Sıraların arasında yürümeye başladı. ‘Ben size konuşmayın demedim mi?’ demesine kalmadı yüzüme kocaman bir tokat indi. Ne olduğunu bile anlamamıştım. Yanağımda inanılmaz bir sızlama vardı. Elimle yanağımı tuttum biber gibi yanıyordu. Adamın yüzüne bakamadım bile. Ben konuşmamıştım demeye çalıştım ama o öldüresi gürleyen sesini duydum ‘Hala konuşuyor’. Cümlemi yuttum kafamı önüme eğdim. O an, en utanç verici anı olarak yerini almıştı hayatımda çoktan. Haksızlığa uğramıştım. Suçsuz yere sorgusuz resmen infaz edilmiştim. Koca sınıfın içinde pire kadar küçücük kalmıştım.

Zil çaldı. Adam sınıftan çıktı. Arkadaşlarım iyi misin diye sordu. Utancımdan cevap bile veremedim. Dersler bitti eve gittim. Ailemle masada yemek yiyorduk. Durmadan konuşan okuldan ondan bundan bahseden ben, ruh gibi oturuyordum masada. Tam bir şey söyleyeceğim kelimeler resmen boğazımda yumruk oluyordu, bir lokma geçmiyordu boğazımdan. Yanağımda hala geçmemiş olan sızlama da cabasıydı. Annem ‘Kızım hasta mısın? Okulda bir şey mi oldu’ sordu. Zar zor hastayım galiba diyerek attım kendimi yatağa. Sabah kadar bir kabustan diğerini koştum durdum.

Günler geçti ama o tokatın acısı içimden hiç geçmedi. Dersleri o kadar iyi olan ben Türkçe dersinden gümledim. Bütün dersler 8-10, Türkçe 4. Allah’ tan yaşadığım bu olay ikinci döneme denk gelmişti de yıl ortalamasından sınıfta kalmadım. Ama takdirde alamadım.

Bir daha hiç bir zaman ne Türkçe, ne de ilerleyen zamanlarda Edebiyat ismini dönüşen bu dersim iyi olmadı. Bazen 5 geçer nottu sınavlardan alıyordum dönem içinde, bazense öğretmenler kanaat notu kullanarak 5 yapıyordu notumu çünkü takdirlik bir öğrencinin Türkçe dersi dışında not ortalaması 9 iken sınıfta kalması pek mantıklı gelmiyordu öğretmenlere.

Çok uzun yıllar o adam sayesinde elime kalem alıp iki satır yazı yazamadım. Zaman zaman okumaktan bile nefret ettim. Sen o attığın tokatı sadece yüzüme atmadım hayatıma attın…

Senin yüzünden Türkçem bozuldu, yazı yazma sevgim uçtu gitti. O zamanlar daha yeni erginliğe geçiyordum. Beni utançtan yerine dibine batırmıştın. İnandığım, bildiğim bir çok şeyi yaralamıştın. Belki birçok şeyden soğumuştum beni o dönemde ama bugün geriye baktığımda bana attığın o tokat savaşçı ruhumun ortaya çıkmasını sağlamış. Sayende haksızlıklar karşında kendimi savunmayı öğrendim ilerleyen zamanlarda. Senden başka kimse suçsuz yere yargısız infaz edemedi bir daha… Bunun bir teşekkürü hak ediyorsun.

Son olarak şunu yazmadan edemeyeceğim; Sen olmasaydın belki ünlü bir yazar iyi bir edebiyatçı olacaktım…

İlkokulda 5 yıl boyunca bir tane muhteşem öğretmen tanımıştım bize her şeyi öğreten. Ortaokula geçince bir anda bir sürü öğretmenim oldu ama adını beynime öylesi kazıdığım bir tanesiydi, Uğur Sağlam. İlkokulda yaşadıklarımı okuduysanız bu yazacağıma şaşırmayacaksınız sanırım; Uğur Sağlam, Matematik öğretmenimdi ama matematikten daha öte bir şeydi ondan aldıklarım.

Ve sınıftayız, dersler başlıyor öğretmenler tek tek derse giriyordu. Kendilerini tanıtıyor ve işleyecekleri konuları anlatıyordu. Bir anca bir dersin gelmesini istiyordum çünkü en çok merak ettiğim matematik öğretmeniydi.

Zil çaldı. Teneffüs bitti. Sınıflara girdik. Heyecanla derse kim gelecek diye bekliyordum. Kapıdan içeriye bir kadın girdi. Masaya oturdu, yoklama aldı ardından kendini tanıttı. Tahtaya ismini yazarken hangi konuları işleyeceğimizden bahsederken o kadar ciddiydi ki; bir o kadar da kendisinden öylesi emin görünüyordu ki. Evet, karşımda bana ilk kez matematik öğreten o şefkat dolu gözlerle bakıp gülümseyen öğretmen yoktu ama öylesi dimdik güçlü duran birisi vardı ki, çoktan etkilenmiştim bile.

Dersi anlatırken sayılar ile öylesi güzel oynuyordu ki. Bazen o ders anlatırken dersi dinliyordum, bazense sadece onu seyrediyordum. Neden mi? Sanırım genç kız olma yolunda ilerlerken karşımda böylesi bir kadın öğretmenin duruyor olması çok etkileyiciydi.

Verdiği ödevlerle bizi bazen araştırma yapmaya zorluyordu bazen de şaşırtmaca soruları ile dikkatimizi ölçüyordu. Onunla beraber matematiğimin temelleri daha bir sağlamlaştı. Ama o zaman üniversite matematik okuyacağımı, öğretmen olabilmek için gerekli ek ders tamamlayarak belgemi alacağımı bilmiyordum tabi. 😉

Uğur öğretmenimin hayatımda öylesi büyük etkisi var ki… Ergenliğe geçerken açıkçası onun öğretmenim olması, bugün ayaklarımın üzerinde durabilmemde ki en büyük etken oldu.

Annem güçlü, tuttuğunu koparan, kafasına koyduğunu yapan bir kadındı aynı zamanda inanılmaz merhametli ve şefkatliydi ama günün sonunda ona her baktığımda gördüğüm annem idi. İlkokul öğretmenim annemde ki benzer özellikleri gördüğüm ikinci kadındı. Onda en çok hissettiğim şey şefkat ve sevgiydi. Ortaokulda ki Matematik öğretmenim hayatıma giren üçüncü kadındı. O daha farkıydı çünkü onda gördüğüm şey şefkatten çok dimdik duran, güçlü, akıllı, ne yaptığını çok iyi bilen biri oluşuydu. Ve bugün bile neden olduğunu yorumlayamadığım bir hissi daha aşıladı bana: ÖZGÜRLÜK. Ona baktığımda aklıma gelen şeylerden birisi oluyordu özgürlük…

Bende böyle olacağım diyordum o yıllarda kendi kendime. Öyle oldum mu bilmiyorum ama ayakları üzerinde tek başına duran, zorluklardan yılmayan özgür bir ruh oldum sanırım.

Bana o yaşlarda hissettirdiklerin için, matematiği böylesi sevdirdiğin için, bu kadar araştırmacı olmamı sağladığın için, hayatıma belki de farkında olmadan yön verdiğin için ama her şeyden önce böyle bir öğretmen olduğun için ne yazacağımı nasıl teşekkür edeceğimiz bilemedim öğretmenim. Sonsuz teşekkürler….

Bir öğretmenin onca emekle yaptığını bir diğeri bir tokatla yok edebilir!

Eğitim, okul, bir öğretmen hayatımızda ne kadar önemli yer tutuyor olabilir? Geleceğimizin şekillenmesine ne derece yön verebilir? Benim hayatım şekillenmesinde en etkili olanlardan biri ilkokul öğretmenimdi. Onun adı Meliha Şahin’ di.

5 yaşındaydım. Her sabah arkadaşlarımla sokakta ya da evde oyun oynayan yaramaz bir o kadar da haylaz bir çocuktum. Bir sabah uyandım kimse yok. Tüm arkadaşlarım gitmiş, yalnız kalmıştım. Herkes nerde? Okula gitmiş. Ben niye gitmiyorum? Daha küçükmüşüm.

Ben anlamam okula gitmek istiyorum. Her gün ağla sızla, mutsuz dolaş dur etrafta. Sonunda annem ve babam beni alıp okula götürdü. Orası kafamda oyun yeriydi. Ailemin aklında da benzer şey vardı; oyun çocuğu sıkılır okulda. İki üç gün gitsin görsün vaz geçer…

Okulun kapısında içeri girdiğimizde, bana sen burada bekle dediler ve merdivenlerden üst kata çıktılar. Okulun içinde bir sürü kapıların önünde kocaman bir koridorda bekliyorum onları. Birden zil çaldı, kapılar açıldı ve tüm çocuklar dışarıya çıktı. Önümdeki kapıdan bir kadın dışarı çıktı, yüzünde kocaman bir gülümseme ile. Bana baktığında gözlerini gördüğümde nedense yüzümde kocaman gülücükler açtı. Öyle sevgi doluydu ki bakışları… 5 yaşında ona bakarken ne mi düşündüm? Sanki annem bana bakıyor…

Arkasını dönüp giderken annem, babam ve bir adam (o anda oku müdürü olduğunu bilmiyordum) indi merdivenlerden. O kadın ile konuşmaya başladılar. Ben öylece bakıyor ne oluyor diye anlamaya çalışıyordum. Kadın döndü ve yine aynı güzel gülümsemesiyle yanıma geldi ve dedi ki ‘ Ben senin öğretmenim ben. Adım Meliha Şahin. Ders başlıyor hadi bakalım sınıfa.’

Annem ve babamın beni bekleme planları vardı hani ilk dakikadan sınıftan kaçarsam diye. Onlara tek değim; ‘Ben küçük çocuk muyum, ağlamıyorum, gidin siz tek kalacağım okulda.’ Nasıl korkabilir, nasıl ağlayabilirim ki? Öğretmenim bana öyle şefkat dolusu gözlerle bakarken, öylesi içten gülümserken…

Açıkçası ne yapıyorduk derste hatırlamıyorum. Sadece öğretmenimi izliyordum. Bir gün, beş gün, on gün geçti ama ben hala her sabah bir heyecanla okula gidiyordum onu göreceğim diye. Belki teneffüslerde bir sürü yaramazlık yapıyordum ama derste sadece öğretmenimin gözlerinin içine bakıyordum.

Harfleri, heceleri söktük, yavaş yavaş okuma yazma öğreniyoruz. Öğretmenimiz kartondan elma ağacı getirdi sınıfa. Üzerine kırmızı kartondan küçük elmalar astı. Her birinde tek tek adlarımız yazıyordu. Okuma-yazma öğrendikçe elmalarımızı bize verecekti. Bunu ilk söylediği zamanda küçücük bir çocuktum ama ne hissettiğimi hala dün gibi hatırlıyorum. ‘Öğretmenimin en çalışkan öğrencisi, en sevdiği öğrencilerden birisi olacaktım.’

Bunları olmayı başardığımı biliyorum ama en yaramaz öğrencilerden birisi listesine de gireceğimi bilmiyordum tabi. 😉 Bunu nereden biliyorsun derseniz; hani arada anne ya da baba okula gelir öğretmen ile sohbet eder, veli toplantıları dışında, o zaman konuşurlarken duymuştum.

Öğretmenim, benim için öylesi şefkatli öylesi akıllıydı ki. Ne sorsam hep cevap veriyordu her şeyi biliyordu o. Tahtada bir şeyler anlatırken onu dinlemek o kadar hoşuma gidiyordu ki. Her şeyin başında haylazlık düşünen ben, eve gittiğimde ilk işim ödevlerimi yapmak oluyordu. Ertesi günü öğretmenim defterleri kontrol ederken bana beş yıldız verip, gözlerimin içine bakıp aferin dediğinde her halde o dakika da benden daha mutlu birisi yoktu dünyada.

O yıllarda sınıf öğretmenleri yeterli olmadığı için başka branşlardaki öğretmenleri de sınıf öğretmeni yapabiliyorlardı. Gerçekten öğretmenim ilkokul öğretmeni miydi yoksa bir matematikçi miydi? Bu kısmını hatırlamıyorum ama şu anda ana branşım Matematik dese sanırım hiç şaşırmam.

Tahtada matematik anlatırken sanki başka bir öğretmen varmış gibiydi sınıfta. O, genelde birçok kişinin sevmediği, matematik dersini anlatmıyor biz çocuklara yeni bir oyun öğretiyordu. Sayıları al, oradan oraya koy, birini al ötekine çarp diğerine böl, üst üste koy bir süre olsunlar, tek tek çıkart küçülüversinler. Ne kadar eğlenceli değil mi? Öğretmenim anlattı hepsini basit bir çocuk oyunuymuş gibi. O yüzden de matematik öğrenmek benim için sadece bir oyundan ibaret oldu tüm okul hayatım boyunca.

5 yaşında ilk kez sınıfa onunla girerken, o çocuk duygularıma onun için ilk düşündüklerim; şefkat dolu, gözlerinin içi parlayan, yüzünde kocaman harika gülümsemesi olan biriydi. 10 yaşında ilkokuldan mezun olurken onun için hissetlerime bir iki şey daha eklenmişti; çok güçlü, istediği her şeyi başarabilecek bir kadın benim öğretmenim.

Sevgili öğretmenim Meliha Şahin, ben dünyanın bir yerindeyim ve senin nerede olduğunu bilmiyorum. Böyle bir öğretmen olduğun için sonsuz teşekkür ediyorum.

Öğretmenim olduğun için bana sevmenin sevilmenin, okumanın öğrenmenin değerini gösterdiğin, paylaşımcı ve merhameti olmayı öğrettiğin için (ki bunları sevgili ailemde bana öğretiyordu ama dışardan birisinin- eğitimin içinde olan birisinin de bunları farklı bir bakış açış ile anlatıyor olması başka bir şey), daha o yaşlarda beni araştırmacı ve meraklı yaptığın, matematiği ve okumayı böylesi sevdirdiğin için önünde saygıyla eliyorum, ellerinden öpüyorum sevgili öğretmenim Meliha Şahin.

Sevgili ilkokul öğretmenim ardından adını hayatım boyunca unutmayacağım bir başka öğretmenim oldu, Uğur Sağlam.

Bu iki özel kadın benim üniversite tercihimde de bugün dünyanın bir tarafında keşfetme ve öğrenme arzu ile motosiklet tepesinde oradan oraya tekerlerimi döndürmemde de ailemden sonra en etkili kişi oldular.

Uğur Sağlam kimdir?

Bizim için evrensel bir soru gibi bu; Çok gezen mi bilir? Çok okuyan mı bilir? Araştırdığımız zaman da bu soruya tek cevap yok, göreceli kavram gibi 🙂

Okul yıllarında ne çok şey öğreniriz değil mi? Üniversite bitip iş hayatına girdiğimizde de genelde hep aynı şeyi söyleriz: ‘Bu işin teorisi ve uygulaması çok farklı’. Genelde teorik çok şey öğrenir uygulamaya geçtiğimizde de bazı şeyleri daha iyi anlar ve kavrarız. Teori yetmez pratikte lazımdır o zaman.

Bir matematikçi olarak muhtemelen türevi okumadan sokaklarda öğrenemezdim. O zaman okuyan bilir deyip çıkabilir miyiz? Birisi buraya gitmiş orda gördükleri ile okuduklarımız ne kadar farklı. Gezen biliyor gerçekten deyip bu soruya cevap vermiş mi oluruz?

Cevabı bana göre kolay, çok okuyanda çok gezende değil gezgin olan bilir 🙂 Bir tarih profesörü kadar tarih bilmez, bir arkeoloji uzmanı kadar arkeolog değildir, Kuantum fiziği ile ilgili yorum yapmakta zorlanabilir, astorolojiyi çözemeyebilir, hatta ünlü bir matemetikçi olmayabilir. Bir yazar kadar sürekliyici yazlar yazamaz belki ama bu bahsettiklerimiz çok spesifik başlıklar.

Neden gezgin olan bilir mi dedim? Bugün dünyada ki birçok gezginin hayatlarını baktığımızda neredeyse hepsi üniversite yollarından geçmiş. Yetmemiş bir konuda uzmanlık yapmışlar.  Sadece kendi dallarında okumak ile kalmamışlar. Merak ettikleri her konu hakkında sürekli okumuşlar. Her başlık başka bir soruyu getirdiğinde en iyi araştırmacılardan biri olmuşlar kendileri için. Ama bu kadarla kalmamış yola çıkmışlar. Yaşadıklarını, gördüklerini paylaşmışlar.

Gezgin, okumayı sever, çok okur, bilgi edinir, sürekli araştırır. Öğrenmeyi sever. Sadece bunlarla yetinmez birçok şeyin pratikte uygulamasını yapmaya çalışır. İçindeki merak, tanıma, öğrenme ve anlama duyguları ile yola çıkar. Yerinde görürür ve yaşar. En önemlisi, hiç durmadan paylaşır. Çünkü öğrenmenin ve paylaşmanın güzelliğinin herşeyin ötesinde olduğunun farkındadır.

Aslında kısaca, tek başına okumakta araştırmakta yetmez.  Bazı konular için pratikte nasıl çalıştığını bilmek ne kadar önemli ise, bazı konular içinde görmek, yaşamak ve anlayarak öğrenmekte o kadar önemlidir. Ve tabii ki paylaşmak. Bilgi; okudukça, öğrendikçe ve paylaştıkça artar. O zaman birçok konu, başlık için gezgin olan bilir dersek yanlış birşey söylemiş olur muyuz sizce?

Son zamanlarda ne çok duyuyoruz ‘gezgin’ veya ‘seyyah’ kelimesini di mi? Birçok gezginin maceralarını okuyor, resimlerine bakıyoruz. Peki gezgin, seyyah ne demek? Sizce kime gezgin, seyyah denir? Kim gezgin, kim seyyah sizce?

Bildiğiniz gibi seyyah Arapça kökenli bir kelime ve Türkçe’ deki karşılığı gezgin. Yani aslında bu iki kelimeyi aynı şey için kullanıyoruz 🙂

Gezginin kelime anlamını hepimiz biliyoruz zaten kelimeye bakınca hemen söyleyeceğimiz birşey. Sözlük anlamı çok gezen kişi. Peki her çok gezen sizce gezgin mi?

Gezgin Kimdir? Kime Gezgin Denir?

Yolda yaşadıklarım, öğrendiklerim, hissettiklerim ve diğer gezgin arkadaşlarım ile konuştuğumuz ortak tanımlardan yola çıkarak bildiğim birşey var ki;

– Aslında hepimizin kullandığı bir cümle ‘Ben …. yılında dünyaya geldim’ Evet! Dünyaya geldim. İçinde bulunduğum dünya nasıl bir yer? diye meraklarına eninde sonunda yenik düşerler 🙂

– Din, dil, ırk kavramları ile ilgili ayırımları yoktur. Kültürleri ve yaşamları tanımak, öğrenmek isterler.

-Çok okurlar ve araştırırlar ama gözleri ile görmeden, yaşamadan asla anlam yüklemezler. Çünkü bütünün bir parçası olan görmeyi ve duymayı da isterler.

– Her gezgin dünyanın ve doğanın iyi bir koruyucusudur. Nesilden nesile bu doğa mucizelerinin, kültür miraslarının akmasını isterler. Onları dünyanın her hangi bir yerinde gönüllü işlerinde çalışırken veya bu konuda sürekli paylaşım yapmaya çalışırken bulursanız sakın şaşırmayın.

– Gezerken girdikleri hiç bir şehre şöyle bir bakıp çıkmazlar. Evet turistik ve en önemli gezilecek yerler hep listelerindedir.  Ama daha çok sokakların arasında kaybolmayı, halkın içinde olmayı severler. Onların gelenek göreneklerini öğrenmek, günlük yaşamları hakkında bilgi edinmek yolda olmanın en keyifli kısımlarındandır.

– Her yerde kalabilirler. Bir gün hosteldeyken bir gün hotelde başka bir gün kampta hatta diğer birgün otobüste ya da havalimanında uyurken bulabilirsiniz bir gezgini. Çünkü ceplerindeki parayı son kuruşuna kadar yolda olmak ve yeni yerler görebilmek için harcamaya çalışırlar.

– Bir yere gitmeden önce bir çok konuda hazırlıklıdırlar. Yanlarında götürecekler şeylerden ülke hakkında genel bilgilere kadar.

– Evet yola çıkarken bir rotaları vardır ama tüm hatları ile detaylı olmayan. Çünkü bilirler ki rotaları çizip yola çıktıklarında, yerel halktan veya yoldaki  diğer gezginlerden araştırdıklarında bulamadıkları, bilmedikleri başka yerleri duyacaklar. Ve rotalarında her daim eklemeler ve çıkartmalar olacak. Kısacası rotası olan rotasız gezginlerdir.

– Gezgin olmak bir tutku gibi olur artık. Yeni dinleri, ırkları, kültürleri tanımak, yaşamların içinde kaybolmak en sevdikleri, vazgeçilmez şeylerden biri haline gelir ve genelde hep yolda olmak isterler 🙂

– Yolda olmak zaman içerisinde birçok yetenekleri de farkında olmadan beraberinde getirip bazı kişiliksel özelliklerin değişimini de iyi yönde sağlar.

• Daha sakin bir yapıları vardır. Yolda başına birçok şeyin gelebileceğini tahmin eder ve genelde buna hazırlıklı olur. Heran bir iyi ya da kötü bir süpriz ile karşılabilir. Otobüs saatinde kalkmadı, yolda kaldı, kalacak yer bulamadı, yaptığı rezervasyonlar iptal oldu….gibi birçok konuda sinirlenip söylenmek yerine daha sakin kalmayı başarırlar.

• Daha hızlı ve pratik düşünebilirler. Yolda yaşadıkları, gördükleri ve öğrendikleri sayesinde daha hızlı çözüm üretebilirler.

• Yolda beklentileri çok yüksek değildir. Görmek istedikleri bir yerin ne kadar okuyup araştırsalarda beklenenden farklı olabileceğini veya kendileri farklı düşünebileceklerini bilirler. Bu nedenle, görmek için gittikleri birşey için hayal kırıklığına uğramak yerine orada farklı ve yeni neler var diye bakarlar.

• Daha fazla empati kurabilirler.

• Yabancı bir dilin önemini bilirler ama bu dillerini bilmedikleri bir ülkeye gitmedikleri anlamanına gelmez. Beden dillerini iyi kullanırlar. Yazarak ya da çizerek bir şekilde dertlerini anlatabilirler.

• Arkadaş canlısı, sosyallerdir. Sadece sokaklarda dolaşmak değil orada yaşayan insanlar ile daha çok konuşmak ve paylaşmak isterler. Kaldıkları yerlerde kendileri gibi yolda olan kişiler ile hemen kaynaşabilirler.

• Paylaşımcıdırlar. Bilgiye paylaştıkça mutlu olurlar. Öğrendiklerini anlatmak, aktarmak isterler. Kendisi gibi yolda olan kişiler ile yemeğini suyunu, ihtiyaç olabilecek birçok şeyi paylaşırlar.

• Yardımseverlerdir. Öğrenmenin ve paylaşmanın önemini bildikleri gibi aynı zamanda yardım sever ve duyarlıdırlar.

• Hayata daha pozitif bakarlar. Genelde onları gülümserken bulursunuz 🙂

– Peki sizce bir gezgin aynı zamanda gurme olabilir mi? Gurme nedir? Fransız kökenli bu kelime lezzeti keşfetmiş damak tadını bilen kişi demek. Belki bizim bullandığımız anlamda gurme değiller ama her fırsatta yöresel yemekleri yemekten tadlarını öğrenmekten vazgeçmezler. Bu konuda daha meraklı olanlar yemeklerin içinde neler olduğundan nasıl yapıldığına kadar bilgiye sahiptir. Bir ülkenin farklı bölgelerinde aynı yemeklerin tadına bakarlar. Bunun için pahalı restorantlara gitmelerine gerek var mı sizce?

1,5 yıl önce bu kadar şeyi çok fazla görmeden anlamadan önce ben gezgin miyim? Gezgin olabilir miyim diye sorular sormuştum. Bugün onlara dönüp baktığımda gezgin olmak yolunda ilk adımlara ait olduğunu anlıyorum 🙂 Siz gezgin misiniz? Sorulara bir göz atın isterseniz.